Ach, ta witkiewiczowska Czysta Forma! (choć akurat w tym dramacie nieco zanieczyszczona;)
Jeśli tylko dadzą się jej Państwo uwieść, wciągnie na dobre w swój wyjątkowy, uwolniony od jakiejkolwiek logiki świat.
My się daliśmy, a skutki mogą Państwo sami ocenić oglądając spektakl w wolandejskiej aranżacji:).
Miejsce akcji? Odsyłam do tytułu.
Przebieg wydarzeń? Raczej ich WIR napędzany mocą twórczego CHAOSU: do dworku przybywa Aneta Wasiewiczówna, kuzunka Nibków, by zastąpić dwóm dziewczynkom, Zosi i Amelce, ich matkę - niewierną żonę swego męża, który sam wymierza jej sprawiedliwość. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie powrót matki pod postacią Widma.
Brzmi ponuro, a jednak wcale tak nie jest.
Witkacy zmusza swych bohaterów do ujawnienia skrywanych dotąd tajemnic, stawia w sytuacji, która pozbawia ich zahamowań. Jaki finał ich czeka? Niech zaproszeniem będzie motto utworu: "A teraz idę do przepotężnej machiny mego rozumu."